ین مقاله حاصل کارهای آزمایشگاهی انجام شده بر روی زمان گیرش و تغییر شکلهای اولیه بتن های با مقاومت بسیار زیاد و دارای درصدهای مختلف میکروسیلیس می باشد . از روش مقاومت در برابر نفوذ ( ASTM C–103 ) برای تعیین زمانهای گیرش اولیه و نهایی بتن استفاده شده است . در این روش ابتدا بتن ساخته می شود و سپس با استفاده از الک نمره چهار سنگدانه های درشت آن جدا می گردند . این آزمایش بدلیل آنکه بر روی ملات بدست آمده از بتن انجام می شود ، بهتر از روشهای عنوان شده در BS 4550 و ASTM C-191 و ASTM C-266 می باشد .
از نتایج این قسمت برای یافتن نقطه شروع جمع شدگی خود به خودی بتن ، که بیشترین مقدار جمع شدگی در بتن های با مقاومت بسیار زیاد را به خود اختصاص می دهد ، استفاده شده است .لازم به ذکر است که بتن ساعت ها قبل از باز شدن قالبها به نقطه آغاز فوق می رسد .
نتایج این تحقیقات نشان می دهد که با افزایش درصد میکروسیلیس زمان های گیرش اولیه و نهایی افزایش می یابند . این موضوع در مورد جمع شدگی در داخل قالب صادق نیست و در واقع حضور میکروسیلیس باعث کاهش آن میگردد .
توضیحات بیشتر را از لینک زیر در قالب یک فایل PDF هفت صفحه ای دریافت کنید .
نویسنده : دکتر علی اکبر رمضانیان پور .

لینک دانلود : http://persiandrive.net/411219